نچه او ریخت به پیمانه ی ما، نوشیدیم


تخسی به جاده می زد با مرکب چموشش
                                                         کر گوش هفت اقلیم از بیهده خروشش
                                         گفتیم از بدایت آغاز بی نهایت
                                                      فرجام هر چه مهمل، لیکن نرفت گوشش
                                                                                                                                                                                             (صفایی)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.